Emma en Mark hebben de afgelopen weken veel tijd samen doorgebracht. Ze hebben ontdekt dat ze dezelfde smaak in boeken hebben, houden van lange wandelingen langs de grachten en genieten van de verborgen koffiebarretjes van Amsterdam.

Emma en Mark zaten aan een klein tafeltje in hun favoriete koffiebarretje. De geur van versgemalen koffie vulde de ruimte terwijl ze lachten om een grap die Mark net had verteld.

“Ik wist niet dat je zo’n slechte grappenmaker was,” zei Emma plagerig.

Mark grijnsde. “Wacht maar tot je mijn beste nog hoort.“

Diep gesprek en openbaring

Het was een rustige avond, en de zachte gloed van de straatlantaarns weerspiegelde in het water van de gracht. Ze liepen dicht naast elkaar, handen bijna elkaar rakend.

“Weet je,” begon Mark aarzelend, “ik kom hier vaak als ik aan mijn vader denk. Hij hield van deze plek.”

Emma keek opzij en zag de pijn in zijn ogen. “Mijn moeder en ik kwamen hier ook vaak,” zei ze zacht. “Ze heeft veel geleden, en koos er uiteindelijk voor om via euthanasie afscheid te nemen.”

Mark knikte begrijpend, zijn ogen vol begrip. “Mijn vader… hij worstelde ook erg. Hij koos ervoor om er een einde aan te maken. Het was een enorme klap voor me.”

Emma kneep in zijn hand en voelde de tranen branden. “Het is zo moeilijk om iemand te verliezen op die manier.”

Mark haalde diep adem. “Ja, dat is het. Maar ik ben blij dat ik dit met jou kan delen.”

Ze vervolgden hun wandeling, elkaars verhalen aanhorend en troost vindend in de gedeelde pijn.

Herinneringsdag

Een paar dagen later stonden Emma en Mark samen voor het graf van Marks vader. Hij had bloemen meegenomen en legde ze voorzichtig neer.

“Mijn vader was een sterke man,” zei Mark zacht. “Hij gaf nooit op, tot het einde.”

Emma legde haar hand op zijn schouder. “Mijn moeder was hetzelfde. Ze vocht tot ze niet meer kon.”

Ze bezochten daarna het graf van Emma’s moeder. De stilte en het delen van hun verhalen bracht hen dichter bij elkaar.

De verbinding

Ze zaten samen op een bankje bij de gracht, kijkend naar de sterren die boven de stad verschenen. “Dank je dat je dit met me wilde delen,” zei Emma.

Mark glimlachte. “Dank je dat je luisterde. Het betekent veel voor me.”

Emma legde haar hoofd op zijn schouder. “We hebben elkaar nodig, denk ik.”

Mark sloeg zijn arm om haar heen en draaide zich een beetje naar haar toe. “Ja, dat denk ik ook.”

Ze keken elkaar aan, hun gezichten slechts enkele centimeters van elkaar verwijderd. Zonder een woord te zeggen boog Mark zich naar voren en kuste Emma zachtjes. Het was een kus vol begrip, troost en een belofte van meer.

Emma voelde haar hart sneller kloppen en sloot haar ogen, zich overgevend aan het moment. De regen tikte zachtjes op het water van de gracht, maar het enige wat ze voelden was de warmte van elkaars nabijheid. Ze wisten dat, wat er ook zou gebeuren, ze deze verbinding altijd zouden koesteren.

Lees het derde en laatste deel hier!